Dag 1 - Léon - Villar de Mazarife

Na vanochtend genoten te hebben van een heerlijk ontbijt, heb ik om 09.10u het idyllische hotel verlaten. Op naar de 1e dag van mijn camino.
Eerst geprobeerd het Benedictijnenklooster van de zusters van Santa Maria de Carvajal te vinden om mijn 1e stempel te halen. Aangezien mijn oriëntatievermogen me in de steek liet en ik niet teveel tijd wilde verliezen, ben ik naar de kathedraal van Léon gelopen. Eenmaal binnen werd ik overweldigd door zowel de grootsheid als ook de schoonheid van de kathedraal en heb 't laatste deel van de mis bijgewoond. Nadat de mis was afgelopen stond ik weer buiten en nog steeds op zoek naar mijn stempel.
De 1e pelgrim die ik zag (met fiets) sprak ik aan met de vraag of hij Engels sprak en een nors 'nee' was de reactie. De volgende pelgrim die ik aansprak zei dat ik binnen in de kathedraal mijn stempel kon halen….kijk zo kan het ook. Na 'm in 'the pocket' te hebben op naar de kerk van San Isidoro en daarna de hoogste tijd om mijn weg uit de stad te zoeken. Om 10.30u verliet ik de stad en voel me opgetogen, gelukkig en vrij.
Aan het eind van La Virgin de Camino tref ik een vijver met bron omringd door gras en raak daar aan de praat met 2 vrouwen uit Zweden. Na een korte break op naar Valverde de la Virgen.
Toen ik het dorpje uitliep en onder een tunnel door liep, zag ik met grote letters: 'Wake up and teach yourself' op de muur staan. Een mooie spreuk , die inderdaad iets in me wakker maakte.

Onderweg naar Valverde de la Virgen kwam ik Jürgen, Marion en hun 3 ezels tegen bij ’n bron. Zij zijn al 15 maanden onderweg vanuit Keulen en hebben alles opgegeven: huis, auto, baan verzekeringen. Na een tijdje gepraat te hebben en met hun 3 pakezels gesmoesd te hebben, was het weer tijd om mijn weg te vervolgen.

Aangekomen in San Miguel del Camino tijd voor een grote break en trof daar 2 pelgrims uit Wenen en één uit Engeland aan. En ook Jürgen en Marion kwamen even later aan. We hadden het over ieders beweegredenen om de camino te lopen en ik gaf aan dat het voor mij een reis van afscheid nemen is. Afscheid nemen van mijn oude leven. En ik vertelde ook dat mijn lieve, dierbare en trouwe hond Dayla één week voor mijn vertrek plotseling overleden was. Maar dat dit voor mij ook wel symbolisch was, aangezien zij 12 jaar lang deel heeft uitgemaakt van mijn ‘oude’ leven. En dat ik een deel van haar as had meegenomen om op een mooi plaats uit te strooien. Ik liet hen het doosje waarin haar as zat zien en Jürgen heeft toen een foto gemaakt terwijl ik het doosje met haar as vasthield. Hij vroeg mij toestemming om dit verhaal op te mogen nemen in het boek dat hij voornemens is te schrijven over zijn camino. Mijn antwoord: natuurlijk, ik zou het een eer vinden. Maar tegelijkertijd voelt het nog heel surrealistisch. Met mijn hoofd weet ik wel dat ze er niet meer is, maar in mijn hart kan ik dit verlies nog niet voelen. Daar is het nog te groot en te heftig voor. Als ik het nu in mijn hart zou toelaten, dan zou mijn hart uit elkaar springen.
Na een ruime pauze is het tijd voor het laatste stuk naar Villar de Mazarife. Daar aangekomen werd ik bij ‘t 1e pelgrimspension enthousiast begroet door pelgrims die daar op het terras zaten en ik had mijn slaapplaats gevonden. Het was er schoon, ruim en netjes.
Nadat ik me had ingeschreven en mijn stempel in mijn pelgrimpaspoort ontvangen te hebben, heb ik mijn bed in de slaapzaal opgemaakt en me lekker gedoucht.

’s Avonds heb ik genoten van een heerlijke pelgrimsmaaltijd samen met Bernhard uit Keulen en woonachtig in Bonn, Mathieu uit België in de buurt van Lanaken, Leonie uit Frankfurt en Manuel en Ritz uit Wenen en de 2 dames uit Zweden.
De pelgrimsmaaltijd bestond uit gemengde salade, groente paëlla, rode wijn en meloen als toetje. Na nog wat natafelen om 21.15u tijd naar bed gegaan. Morgen is het weer vroeg dag.

Inzicht van vandaag:
Ik heb Dayla gevraagd om spiritueel gezien met me mee te lopen en ik voel dat ze bij me is. Ze geeft me kracht, ze bindt en heeft me dóór haar overlijden laten zien wat echt belangrijk is.

Buen Camino,
Suus