Dag 4 - Rabanal del Camino - Ponferrade

Vanochtend was ik om 05.50u uit mezelf wakker geworden na weer heerlijk geslapen te hebben. Nog lekker nagedoezeld tot 06.20u, gedoucht, voeten verzorgd, aankleden, rukgzak pakken en dan ontbijten± koffie, toast, jam en zelfgekochte kiwi. Na afscheid genomen te hebben van Gilbert en zijn emailadres gvraagd te hebben om misschien zelf een keer twee weken in een pelgrimpension te werken, ben ik om 08.10u vertrokken. Op weg naar Foncebadón en La Cruz de Hierro: het punt waar ik mijn steen, die symbool staat voor de last die je met je meedraagt, die ik van thuis heb meegebracht en tijdens het trainen ook al bij me heb gedragen, achter zal laten.

Door het achterlaten van mijn steen. neem ik symbolisch afscheid van de 'oude' Suze. De Suze met gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde, de Suze die hoofdzakelijk gaf en nauwelijks nam, de Suze die anderen altijd over haar grenzen liet gaan, de Suze die veel pijn en verdriet heeft ervaren, waardoor haar plezier en onbevangenheid werden afgeremd, de Suze die niet kon en drufde te bloeien.
Alleen al de gedachte aan het bereiken van dit punt, maakte me
emotioneel.

De wandeling erheen was bergopwaarts en pittig, maar het was nog vroeg en koel. Eenmaal aangekomen bij Cruz de Hierro aan de engelen-vrouwen uit Wenen gevraagd een paar foto's van me te maken. Toen trof ik Leonie, Bernhard, Manuel en Ritz en na kort even bijgepraat te hebben en hun verder liepen, was het tijd om afscheid van mijn de 'oude' Suze te nemen en de 'nieuwe' Suze te verwelkomen.

Na een tijdje in stilte te hebben gezeten, kijkend naar het kruis en de gedachten aan wie ik was en hoe ik in het leven stond, de revue te hebben laten passeren, was het om 10.15u tijd om mijn steen neer te leggen.
Daarbij heb ik aan de ene kant op de steen de woorden 'Dag 'oude' Suze, welkom 'nieuwe' ik' geschreven en op de andere kant 'Ik geef je al mijn tranen en zorgen en vraag je de eeuwige glimlach en vrolijkheid'.

Toen ik de steen neerlegde voelde ik het laatste restje 'oude' ik van me afglijden. Ik heb me met het water uit mijn fles opnieuw gedoopt door het over mijn hoofd te laten lopen en een kruisje op mijn voorhoofd te maken. Ik voelde me letterlijk als herboren, bevrijd en onbevangen. Een heel bijzonder gevoel.

Na de inwendige mens verzorgd te hebben, was het de hoogste tijd om verder te gaan, om de eerste stappen in mijn nieuwe leven te zetten....en zo voelde het ook. '

Na een minuut of 10 lopen kwam ik bij een boom waaraan een schommel hing. Gewoon midden in de natuur, ver weg van de bewoonde wereld. Ik heb mijn rugzak neergelegd, ben op de schommel gaan zitten en heb als een klein kind geschommeld. Ik voelde me ook weer echt kind en zo vrij als een vogel.....wat een heerlijk gevoel.

Na twee uur bergopwaarts gelopen te hebben bij minimaal 30 graden zat ik er even helemaal doorheen en deden mijn voeten ontzettend pijn. Het was dan ook tijd voor een break en ik heb mijn schoenen en sokken uitgetrokken en gegeten en gedronken. Na een half uur heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en verder gelopen naar El Acebo.

Ik arriveerde daar rond 14.30u en als eerste trof ik daar 4 honden, waar ik uitgebreid mee gesmoesd heb. Daarna doorgelopen naar Mesón El Acebo voor spijs en drank. Ik kon er gelukkig met Visa betalen en nam het er dan ook goed van: brood met kaas, rauwe ham, tomaat , 2 glazen bier en ’n cola-light. Ik zat gezellig samen met de 3-generaties-vrouwe n uit Duitsland die ik al eerder was tegengekomen en heb mijn brood met oma gedeeld. Ik had geen fut meer om verder te lopen en ook nog amper contant geld en besloot om met hen mee te gaan, toe ze zeiden dat ze een taxi namen naar Molináseca. Eenmaal daar aangekomen, was ik een beetje misselijk van de taxirit, het bier had er ook ingehakt en het was minstens 35 graden onder in het dal.

Verder lopen was op dat moment onverantwoord en de pelgrimherberg in het stadje was vol. We hebben toen samen een taxi gepakt naar Ponferrade.

De pelgrimherberg San Nicolás de Flue in Ponferrade is groot en heeft een eigen kapelletje. We hebben met z’n vieren een eigen kamer met daarin 2 stapelbedden. Het pension is van de kerk en vraagt voor te slapen alleen een eigen bijdrage. Op het binnenplein is een fontein/ voetenbad en in de tuin klinkt prachtige licht-klassieke muziek. In de tuin heb ik lekker, liggend op mijn buik, in mijn dagboek geschreven.
Om 19.30u ben ik met oma Margret naar de Pelgrimmis geweest in het kapelletje dat bij het pension ligt. Een bijzondere en ontroerende ervaring. Er waren ongeveer 5 verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd: Spaans, Portugees, Italiaans, Duits en Nederlands. De mis werd in het Spaans voorgedragen, maar de gebeden waren in verschillende talen gedrukt op een stencil. Eén gebed werd per refrein in een andere taal opgelezen door de aanwezige pelgrims.
Het meest bijzondere vond ik de brandende kaars die van hand tot hand werd doorgegeven. Elke pelgrim kon – op het moment dat ie de kaars in de hand kreeg – een gebed opzeggen, een lied zingen of ‘m gewoon in stilte vasthouden. Toen ik ‘m in de hand kreeg heb ik het volgende gebed opgezegd: ‘Ik vier hier mijn wedergeboorte en heb de wens om weer te bloeien als een bloem en mijn vleugels als een vlinder uit te slaan’. Ik was tot tranen geroerd. Een Spaanse vrouw zong een lied toen zij de kaars kreeg . Een prachtige en zuivere stem die iedereen, die in het kapelletje aanwezig was , ontroerde. Aan het eind van de mis werden we allemaal gezegend met wijwater

Na de mis ben ik met Margret, Lilie en Nadine gezellig in de mooi verlichte stad gaan eten. Bij terugkomst in het pension, heb ik nog het laatste gedeelte van het concert dat in het kapelletje plaatsvond, bijgewoond. Ik vond het prachtig.
Om 22.30u was het tijd om te gaan slapen na weer genoten te hebben van een prachtige, ontroerende en bijzondere dag.

Inzicht van vandaag:
Het geluk zit in de kleine dingen én in jezelf. Leef in het nu, leef bewust, houd van jezelf, respecteer jezelf, laat mensen niet over je grenzen gaan en geluk zal je deel zijn.


Buen Camino,
Suus