Dag 15 - Melide - Arzúa

Vannacht weer vreed en eng gedroomd.Ik was met een aantal mensen (mannen en vrouwen) samen en toen ze weg gingen, reden ze dwars door een garagedeur heen. Toen ik gauw naar binnen ging en naar boven wilde om te schuilen lag op de trap het afgehakte hoofd van een man en ik wist dat boven nog een afgehakt hoofd op me lag te wachten. Ik herkende het hoofd van die man op de trap niet. Vlak erna werd ik wakker. Ik moest naar het toilet en ben daarna gelukkig in een droomloze slaap gevallen.

's Morgens nogmaals genoten van een herlijk bad. Het ontbijt bij de bar waar we de kamer hadden gehuurd, stelde niet veel voor, dus alleen maar koffie gedronken. Een eindje verder hebben Heike en ik genoten van het gangbare Spaanse ontbijt.Pas om 09.30u zijn we begonnen met lopen. Na een half uur had ik weer behoefte om op mezelf te zijn en namen Heike en ik afscheid van elkaar.

Onderweg zijn we elkaar nog een paar keer tegen gekomen, maar het laatste uur heb ik haar achter me gelaten. De wandeling van vandaag was betrekkelijk eenvoudig met af en toe een flinke heuvel. Af en toe door het bos gelopen, door kleine gehuchtjes en begeleid door een stralende zon. Ik voelde me tijdens het lopen vandaag als een reus: groot, sterk en ontzettend krachtig en die kracht nam naarmate de dag vorderde alleen maar toe.

Om 12.20u wandelde ik Arzúa binnen en om 12.30u was ik bij de gemeentelijke herberg. Er waren inmiddels al ongevbeer 20 pelgrims aan het wachten tot de herberg open ging om 13.00u. Na een gezellig praatje met een echtpaar uit Canada die in Airexe in dezelfde herberg slipen, kwam Heike ook aan.

Bij het inschrijven in de herberg ontstond tumult, omdat 2 Duitse jongens voorkropen. Je gaat de herberg naar binnen in volgorde van aankomst, want er zijn maar een beperkt aantal bedden en vol is vol. De hospita trok goed van leer tegen de 2 Duitsers. Ik vind het een mooie en romatische herberg. Na het opmaken van mijn bed (ik deel het stapelbed met Heike en heb haar mijn plaats onderin gegeven; zij vindt dat prettiger en ik heb geen gekraak boven mijn hoofd) was het tijd om de inwendige mens te gaan verzorgen. Maar voor we het stadje ingingen, heeft Heike eerst een paar fot's gemaakt van mij terwijl ik het doosje met de as van Dayla vasthoudt.

Voor het eten nog even gauw met mijn ouders gebeld en na de lunch wilde ik op mezelf zijn. Na het doen van de was, ben ik in de tuin van de herberg gaan zitten en een hele tijd in mijn dagboek geschreven.

Rond 19.00u ben ik met Heike gaan eten in het restaurant schuin tegenover de herberg. Na vanavond vind ik het genoeg geweest om tijd met Heike door te brengen. Ik heb me goed met haar geamuseerd, maar de gespreksstof gaat me teveel over de planning tot Santiago en de blaren en pijn aan haar voeten. Ze heeft me toch veel blaren, dat dan weer wel.
Maar ik heb mijn eigen planning en zie verder wel hoe het loopt en of mijn planning gerealiseerd wordt. Ik heb tijd genoeg en luister (en alleen maar) naar mijn lichaam en geest.

Opeens kwam Salvo, de Italiaan uit Sicilië, het restaurant binnen voor zijn avondeten. Heike ging terug naar de herberg en ik heb tot 21.45u weer een zeer spiritueel gesprek met hem gevoerd. Het is soms lastig om me in het Engels goed uit te drukken, maar het was wederom weer een gesprek waar ik van genoten heb. Het ging voornamelijk over energie, leven vanuit het hart en het het lopen van de camino en wat het met je doet.

Om 22.00u mijn bed in gedoken en - ondanks het gesnurk her en der om me heen - na een kwartier in een heerlijke droomloze slaap gevallen.

Inzicht van vandaag: Ik voel me geheeld en één en dat geeft me onmeetbaar veel kracht en energie.

Buen Camino,
Suus