Dag 13 - Portomarín - Airexe

Vannacht voor de eerste keer onrustig geslapen. Ik denk enerzijds omdat ik al van 19.00 - 21.30u geslapen had en anderzijds omdat ik nauwelijks alcohol heb gedronken. 's Nachts heb ik behoorlijk heftig gedroomd, onder andere over Veronique. In mijn droom deel ik haar mede dat ik klaar met haar ben. Dat ze niet meer bij me past omdat ik vind dat zij te oppervlakkig leeft, het geluk in materie en buiten zichzelf zoekt en dat er dus wat mij betreft te weinig aanknopingspunten zijn voor verdere vriendschap. Deze vriendschap kost me alleen nog maar energie en levert me geen energie meer op. In mijn droom was haar reactie hierop dat ze mij een haai vond. Het volgende moment dook ik met slaapzak en al mijn bed uit en belandde met mijn hoofd en bovenlichasam in het bed naast me (stond ong. 1 meter van mijn bed vandaan). De Spaanse vrouw die daarin lag schrok zich uiteraard dood. Na me verontschuldigd te hebben, kroop ik weer terug in mijn eigen bed.

De volgende ochtend werd ik wel weer gewoon om 06.00u wakker en kon me met veel humor de 'duik' die ik 's nachts gemaakt had, herinneren. Ik had de nodige binnenpret.

Na aan de overkant mijn ontbijt genuttigd te hebben, ben ik om 07.30u op weg gegaan. Het was gelukkig droog (de vorige dag had het van 16.00 - 18.00 behoorlijk geregend, maar gelukkig nog nooit tijdens het lopen) en niet koud. Het eerste uur ging het behoorlijk bergop en de spieren in mijn kuiten en scheenbenen haddden dan ook een uur nodig om op te warmen.

De omgeving is bosrijk en prachtig. Het is ook bijzonder om de wereld te zien ontwaken. Het is heiig en het ochtendgloren geeft de omgeving een mnagisch aangezicht. Op de planten licht nog dauw en de volgels smeren hun keeltjes voor weer een nieuw dagconcert. Ik kijk om me heen, luister en geniet.

Als ik het bos achter me heb gelaten en over de camino langs de autoweg loop, raak ik aan de praat met een vrouw uit Melbourne, Australië. We hebben een gesprek over onze redenen om de camino te lopen, over het leven, over geluk en hoe mooi de eenvoud is. Na ruim een uur lopen, komen we bij een bar en ik geef aan dat ik moet plassen en zin heb in een lekkere kop koffie. Bij de bar zitten veel pelgrims, waaronder ook Anna en Léon en het is gelijk weer een dolle bol met die twee. Anna zegt dat ze me de vorige avond een hele tijd heeft gezocht om samen te eten. Waarop ik aangaf dat ik in slaap was gevallen. Ze vroeg of ik met ze mee wilde lopen en voor even had ik daar wel zin in. Ze stralen enorm veel levensenergie en -kracht uit. Léon hielp me de rugzak omdoen...een echte heer. Na een half uur zijn we gestopt bij een bar voor een stempel. Zij hebben een hoog looptempo en na een tijdje ben ik dan ook weer mijn eigen tempo gaan lopen. Het tempo dat bij mij past.

Onderweg nog even samen gelopen met 2 vrouwen uit Nieuw-Zeeland en vlak nadat ik zeit dat het in heel Spanje noodweer is, behalve boven de camino begon het een beetje te miezelen, wat eigenlijk wel aangenaam was. Na het inpakken van mijn rugzak en het aandoen van mijn regenjas, was de miezelbui weer over. Niet lang daarna kwam ik bij het kruis van Lameiros vlak bij een stokoude eik. Het kruis dateert uit 1670. Eén zijde van het kruis heeft de afbeelding van moeder/kind ('t leven) en dit is gericht op het Westen, waar de zon opkoomt (nieuw leven). De andere kant heeft de afbeelding van Jezus genageld aan het kruis, gericht op het Oosten, waar de zon onder gaat (leven eindigt). Mooie symboliek. De 4 kanten van de sokkel van het kruis, verwijzen naar de kruisweg en de dood (hamers, nagels, doornen, doodshoofd).

Na nog een uur lopen arriveerde ik in Airexe, mijn slaapplaats voor vannacht. Het was 12.30u en het pelgrimpension ging pas om 13.00 open. Aan het restaurant aan de overkant heb ik een broodje tonijn met tomaat gegeten en weggespoeld met een biertje. Er zaten ook 5 Fransen (50 - 60 jr.) en toen ik ze groetten kon er geen goedendag vanaf. Door de bank genomen vind ik de Zuiderlingen onsympathiek, in het ieder geval niet spontaan. Om 13.00u naar het pelgrimpension gelopen, want er zijn maar 20 plaatsen en er zijn al ongeveer 11 mensen voor me. Een oudere Duitse wil bij het inchecken voorkruipen en van binnen roept het irritatie bij me op. Iedereen zou gewoon op zijn beurt moeten wachten. Geduld is een schone zaak, zoals mijn moeder altijd zegt. Na het opmaken van mijn bed en een lekkere douche, ben ik nog reen stukje gaan wandelen door het gehucht en heb in het restaurant nog een bord gefrituurde zoete Spaanse pepers gegete, een lokale specialiteit. Terug in het pension heb ik in bed gemediteerd en ben daarna in slaap gevallen.

Rond half 7 ben ik naar het restaurant gegaan voor het avondeten: gemengde salade met tonijn, kalamarisringen met friet en koffie na. Vóórdat ik het eten kreeg, kwam een Indonesische vrouw bij me aan tafel zitten. Ze stond niet open voor het leggen van contact. Zij kreeg haar salade vlak nadat ik de mijne kreeg en ze begon me toch een partij te schelden tegen de, overigens niet vriendelijke, kelner. Ze had niet gekregen wat ze gevraagd had (ze wilde geen tonijn en geen maïs op haasr salade) en ze had te weinig brood gekregen, vond ze. Ik ben meteen met de rug naar haar toe gaan zitten. In deze negativiteit had ik geen zin. Ik vroeg me af wat zij op de camino deed. Ze zei dat ze van eten hield, maar er wel graag controle over had. De camino is wat mij betreft onder andere over het loslaten van de controle. Het is leven in het moment en accepteren wat er op je pad komt. Controle willen hebben leidt tot stress, want de camino bepaalt wat op je pad komt. Ondertussen was er ook nog een Franse pelgrim aan tafel bij komen zitten en heb zo goed en kwaad als het ging met het minimale Frans dat ik spreek, met hem gecommuniceerd. Ook hij ergerde zich aan de houding van de vrouw.

Na het eten ging zij naar haar kamer en even later schoof haar camino-metgezel aan tafel aan. Salvo, een Italiaan uit Sicilië, woonachtig in London en van beroep arts op de eerste hulp van een ziekenhuis. Hij had tevens Oude Kunsten gestudeerd. Ik heb zeker anderhalf met hem zitten praten. Het eerste half uur zat de Fransman (uit Parijs) er ook nog bij en het gesrpek ging over de verschillende bouwstijlen en de symboliek die de kunstenaars in hun werken gebruiken. Het kruis van de pelgrims en volgens mij is dit ook het kruis van de tempeliers betekent volgens Salvo het volgende: het bovenste deel staat voor het Goddelijke, het Heilige en de 2 horizontale armen en het onderste verticale deel staan voor de 3 Christelijke pelgrimswegen: Santiago, Rome en Jeruzalem. Het wierookvat dat in de kathedraal van Santiago wordt gebruikt is niet om de pelgrims te eren, maar om de ziektes en bacteriën die de pelgrims na hun lange tocht bij zich dragen, te doden. Salvo vertelde ook dat als je bij de kathedraal van Santiago aankomt, je de Heilige Jacobus (Santiago) kunt omarmen en hem je grootste wens in zijn oor kunt fluisteren. Hij heeft de camino vorig jaar ook gelopen en zijn wens die hij Jacobus in het oor heeft gefluisterd, is in het afgelopen jaar uitgekomen. Ik weet nu al welke wens ik de Heilige Jacoubus in het oor zal fluisteren...... En wanneer (niet als, want ik heb er alle vertrouwen in dat mijn wens werkelijkheid zal worden), kom ik terug en loop de camino een tweede maal om de Heilige Jacobus te bedanken.

Vervolgens heb ik nog een tijdje met Salvo gepraat over 2012, want hij vroeg ik daar over dacht en zo kwamen we ook te spreken over de Maya's. Al met al was het een uitermate interessant en leerzaam gesprek. Rond 21.45u tijd om naar het pelgrimpension te gaan, want om 22.00u is sluitingstijd. Toen ik bovenaan de trap kwam, kwam ik de beheerdster tegen, een ontzettend warme en hartelijke vrouw. Nadat ze me welterusten heeft gezegd en ik me stilletjes heb uitgekleed op de badkamer (want iedereen lag al onder zeil) ben ik gauw in mijn bed gekropen. Binnen no time, ondanks het gesnurk om me heen, ben ik als een blok in slaap gevallen.

Inzicht van vandaag: zet dat wat niet goed voelt en ik als negatief ervaar, direct buiten me neer, zodat mijn aura helder en zuiver blijft.

Naam voor mijn nieuwe hond bedacht: Lyzah (3 van de 5 letters zijn uit de naam van Dayla, een eerbetoon aan mijn lieve trouwe meisje).

Buen Camino,
Suus