Dag 2 - Villar de Mazarife - Astorga

Heerlijk geslapen en rond 05.30u was ik wakker. Na nog wat lekker nadoezelen, was het tijd voor te doucen en mijn rugzak in te pakken. Het ontbijt was heerlijk en rond 07.50u ben ik samen met Leonie, Bernhard, Ritz en Manuel vertrokken. De 1e anderhalf uur heb ik een diepgaand gesprek met Leonie gevoerd. Ondanks haar leeftijd van 19 jaar heeft ze al een redelijk goed ontwikkeld zelfbewustzijn.

Rond half 11 kwamen we aan in Hospital de Orbigo en hebben daar een pauze van dik 'n uur genomen. Lekker zittend op een zonnig terras genoten van kop koffie en 'n cola-light. Dit was eigenlijk mijn eindpunt voor vandaag op basis van de routeplanning die ik thuis had gemaakt. Maar ik vond hetnog te vroeg en had nog genoeg energie en besloot dan ook om door te lopen tot Astorga. 's Middags kwam ik door zwaar, droog, uitgestrekt, maar schitterend landschap. De temperatuur was rond de 35C.
Rond 14.30u heb ik afscheid genomen van de rest door achter te blijven. Hun looptempo lag me te hoog en ik wil vooral ook genieten van de omgeving en dat gaat niet bij zo'n hoog tempo.

Opeens was daar in 'the middle of nowhere' een kraam met vers fruit, zelfgemaakte koek, diverse sappen. Het zware traject en de hoge temperatuur, maakte dat drinken, zoetigheid om energie te tanken en een beetje schaduw, zeer welkom waren. De nog jonge man en vrouw die bij de kraam stonden, vroegen alleen een eigen bijdrage. Ik zag hun als ware godsgeschenken. Zij zijn ook degenen die overal de gele pijlen hebbe aangebracht (over een afstand van 3000km). Na 20 min. pauze was het tijd om weer verder te gaan en ik ben een stuk meegelopen met 3 generaties vrouwen (oma, moeder en dochter) uit Duitsland.

Vóór San Justo de la Vega heb ik weer afscheid van hen genomen, want zij wilden het laatste stuk tot Astorga met de bus doen (want oma had er voor vandaag genoeg van). In San Justo de la Vega heb ik ook nog een kleine break genomen, een cola gedronken en weer verder gegaan voor de laatste 3,5km. Het spreekwoord "de lsstste loodjes wegen het zwaarst" klopt maar al te goed. Om 17.00u, na 32 km gelopen te hebben, wandelde ik dan eindelijk 't prachtige oude stadje Astorga binnen en het voelde als een overwinning op mezelf.
Ik betrad de gemeentelijke herberg in het oude klooster van Siervas de María naast de kerk en trof daar Bernhard, Leonie, Manuel en Ritz. Ik sliep met hen samen op een kamer voor 6 personen met 3 stapelbedden. Er lag ook nog een Spanjaard op onze kamer, maar deze was erg op zichzelf en kwam niet echt sympathiek over.

Na het opmaken van mijn bed en een verkwikkende douche, ben ik in het nabijgelegen park in mijn dagboek gaan schrijven. Dat ging nog net, want ik was echt helemaal kapot.
Om 19.00u heb ik samen met de rest genoten van een goede maaltijd en rond 20.30u ben ik mijn bed op gaan zoeken. Ik was zo moe dat ik moeite had om de slaap te vatten. Rond 22.30u ben ik ik dan eindelijk in een diepe slaap gevallen.

Inzicht van vandaag:
Je kunt meer dan je denkt, als je maar wilt én gelooft in jezelf.

Buen Camino,
Suus